Kanelba (właściwie Kanelbaum) Rajmund, malarz, ur. 1897 Warszawa, zm. przed 18 VIII 1960 Londyn.
Od 1918 uczył się w warsz. SSP u S. Lentza, nas
tępnie krótko u T. Pruszkowskiego. Kontynuował studia w akademii wiedeńskiej i w Paryżu. Paryż był rynkiem dzieł sztuki gdzie występował duży skup i sprzedaż dzieł sztuki. Rajmund Kanelba W 1. 1924—1925 czynny był w Warszawie, a w 1926 wyjechał na stałe do Paryża, gdzie szybko włączył się w środowisko artyst. Montparnasse. Pozostawał w bliskim kontakcie z R. Kramsztykiem. W 1927 przebywał w Pont-Aven. 1928 wszedł w skład nowo powstałej Grupy Artystów Pol. w Paryżu. Ok. 1936 wyjeżdżał do Londynu, a 1938 (lub 1937) – do USA i prawdopodobnie wówczas był jakiś czas na Florydzie. Utrzymywał kontakt z Polską; w 1932 przyłączył się do powstałego wówczas ugrupowania Nowa Generacja, w 1933 był w Warszawie. Podczas 2. wojny światowej i następnie do ok. 1948 przebywał prawdopodobnie głównie w Anglii. Jednakże w 1943 notowany był wśród artystów pol. czynnych w USA. W1.1956—1959 mieszkał na zmianę w Paryżu i Londynie oraz w Nowym Jorku.
Wystawy indywidualne: Paryż 1928 (Salon de 1′Escalier, Galerie Bernheim, Galerie Zborowski), 1932, 1933; Berlin 1932 lub 1931 (Galerie Victor Hartberg); Warszawa 1932; Łódź 1933; Londyn 1936, 1941; Nowy Jork 1937, 1947, 1952 (Gallery Hammer), 1958 i 1961 (pośmiertna); Edynburg 1942, 1944; Glasgow 1943. Udział w wystawach zbiorowych m.in.: Warszawa 1924, 1931—1934; Poznań 1929; Lwów 1932; Paryż: Salon d’Automne (1925-1930, 1936,” 1948), Salon des Independants (1926-1928), Salon des Tuileries (1927-1930, 1932, 1936, 1938), Galerie Bernheim (1927, Groupe des Peintres Contemporains), Au Sacre du Printemps (1927) oraz 1929, 1935; Bordeaux 1927 (Exposition Internationale des Beaux Arts); Bruksela 1928; Nowy Jork 1933; Londyn 1942, 1950; brał także udział w wystawach w Edynburgu, Chicago, Filadelfii, na Florydzie.
We wczesnych pracach malarskich K. podkreślano „skłonność do idealizowania” i „niemal akademicki rysunek”. Późniejsza jego twórczość ukształtowała się pod wpływem współczesnego malarstwa francuskiego. Interesowały go szczególnie zagadnienia czysto malarskie. „Materiał farby olejnej ma u niego połyskliwość emalii; kolor zawsze wyszukany, zazwyczaj z ciekawie przeprowadzoną dominantą pewnej barwy; jego kompozycja jest niekiedy zanadto nawet harmonijna. .., nazbyt ściśle zamknięta w liniach okrągłych, do których artysta ma wyraźną predylekcję” (Husarski, 1932). Do wcześniejszych portretów K. należy Portret Cezarego Jellenty (wyst. 1927); ok. 1931 powstał Portret własny z żoną, ol. (repr. Sztuki Piękne, IX 1933, s. 304). Najbardziej dlań charakterystyczne są liryczne w nastroju, swobodnie i szkicowo traktowane studia kobiet i dzieci, tworzące nieraz kameralne kompozycje we wnętrzu, np. Atelier i Koncert (oba repr. La Pologne Litteraire, 1932). Malował też pejzaże, m.in.: Pont-Aven (wyst. 1927), Pejzaż z Rouen (repr. La Pologne Litteraire, 1932); Place de la Concorde, ol., Kościół Sainte Madeleine, ol., Pejzaż wileński, Wilno, Targ w Trokach (wszystkie wyst. 1932), a także kwiaty, akty i sceny rodzajowe, np. Sprzedawczyni owoców na Majorce (wyst. 1956). Używał najczęściej farb ol., czasem gwaszu i akwareli.
W 1933 wyd. paryskie Le Triangle ogłosiło subskrypcję na książkę A. Salmona poświęconą twórczości Kanelby
Oficjalny skup obrazów Kanelby rozpoczął : Rząd Francuski — Młoda dziewczyna o rudych włosach, Głowa młodej dziewczyny; British Council — Aktorka; Norton Museum, Florida — Pani Mullard; na zamówienie Regiment of the Grenadier Guards w Londynie — Portret Elżbiety II. Dzieła K. znajdują się także w posiadaniu jego żony, Marii Kanelba w Nowym Jorku. W Polsce: Muz. Sztuki Łódź — Żebraczka, ol., 1932, Portret panny S., akw., ok. 1934; Żyd. Instytut Hist. Warszawa — Portretowe studium kobiece
Kaniak Józef, malarz, ur. 9 I 1883 Lwów, zm. 9 II 1962 Jarosław, syn Augusta. Po ukończeniu w 1897 szkoły ludowej we Lwowie w 1. 1897—1901 uczęszczał do Państw. Szkoły Przemysłowej we Lwowie na kursy malarstwa dekoracyjnego, 1901 — 1904 studiował w akademii sztuk pięknych w Pradze, 1904/05 w pracowni T. Axentowicza w ASP w Krakowie. Od 1906 pracował jako nauczyciel, początkowo we Lwowie, następnie w gimnazjum w Wadowicach k. Śniatynia. Od 1910 mieszkał w Jarosławiu. Od 1911 uczył rysunku w szkole realnej i II Gimnazjum (od grudnia 1914 przez rok przebywał w Grazu). Na emeryturę przeszedł w 1932. W czasie 2. wojny światowej udzielał prywatnych lekcji malarstwa i rzeźby. Po 1944 uczył w Liceum Sztuk Plastycznych i następnie w Technikum Budowlanym.
W 1904 brał udział w Wystawie szkiców w lw. TPSP; we Lwowie wystawiał jeszcze w 1918 {Róże, akw.) i 1922 (m.in. Piwonie, Zanadto kwaśne, Młoda gosposia), a także w Krakowie i Warszawie.
Muz. w Jarosławiu — Ołtarz w ochronce podmiejskiej na przedmieściach Jarosławia, gwasz, 1913, Kościółek wiejski w okolicach Jarosławia, gwasz 1913, Skaut, ol., 1920, Ułan, ol., 1920, Kamienica Orsettich w Jarosławiu, rys., 1928 oraz akw.: Kościół par. w Jarosławiu, 1921, Kaplica na starym cmentarzu w Jarosławiu, 1921, Kościół i klasztor OO. Dominikanów, 1928, Korytarz klasztoru OO. Dominikanów, 1928, Kościół św. Ducha w Jarosławiu, 1928, Kaplica przydrożna św. Jana Nepomucena, 1928.
Kaniewski Aleksander, kamieniarz w Kunowie k. Opatowa, wykonał (wraz z innymi miejscowymi kamieniarzami) ołtarze w kośc. par. w Kunowie w 1. 1849—1852, a także ołtarze z kamienia kunow-skiego główny i nie istniejące obecnie boczne: św. Rocha i św. Stanisława w kośc. par. w Goźlicach k. Sandomierza w 1871 .
Kaniewski Ksawery Jan, malarz, litograf, pedagog, ur. 10 VIII 1805 Krasiłów d. pow. Starokonstantynów na Podolu, zm. 13 IV 1867 Warszawa, syn Ksawerego. Nauki wstępne odebrał w Teofilpolu. Malarstwa uczył się w Liceum Krzemienieckim u J. Pitschmanna. W 1827, z którego pochodzi pierwsza znana praca (Portret kobiety, akw., wł. prywatna w Leningradzie, fot. u A. Ryszkiewicza), uzyskał stanowisko adiunkta oraz stypendium Uniw. Wil. Wyjechał do Petersburga, gdzie wstąpił jako wolny słuchacz do akademii sztuk pięknych. W 1. 1828 i 1829 uzyskał medale za rysunki i zł. medal za kompozycję Aleksander Wielki i jego lekarz Filip (rys. MNW), pokazaną na wystawie uczelni w 1830 wraz z kilkoma portretami i kopią z Rubensa. Wykonał także kilka litografii, m.in. Młodzi Kątscy koncertujący przed carem, 1829. W 1833 zakończył studia z tytułem „wolnego artysty”. Utrzymywał bliskie stosunki z rodziną szkockich handlowców zamieszkałych w Petersburgu, Andrew i Jessie Carrick, w 1833 malował portrety obojga (2 ol. i akw., wł. prywatna w Londynie; ok. 1844 rysował też w Petersburgu trzyletnią córkę Carricków Jessie-Mary, oł., wł. jw.). W t.r. rysował portret Aleksandra Orłowskiego (był w zb. Ambrożego Grabowskiego). Meyet podaje, że również w Petersburgu K. wykonał ołówkowy wizerunek A. Mickiewicza (ofiarowany Franciszkowi Malewskiemu). Latem 1833 K. odwiedził Krzemieniec, gdzie malował niewielkie portrety akwarelowe, określane też jako miniatury (np. Doroty Piaseckiej, MNK). Następnie, jako stypendysta rządowy wyjechał za granicę. Zatrzymał się przez dwa miesiące w Dreźnie (malował tu prace oryginalne i kopiował Tycjana), przejechał przez Wiedeń, Bolonię i Florencję. Od 7 XI 1833 przebywał w Rzymie. Zyskał tu znaczną wziętość i uznanie jako portrecista; uchodził za „malarza cesarza rosyjskiego”. W 1836 namalował obraz Msza papieska, przedstawiający Grzegorza XVI odprawiającego w asyście kardynałów mszę w bazylice Św. Piotra (Muz. Rosyjskie, Leningrad). Na zamówienie Mikołaja I wykonał portret papieża dla Akademii Duchownej w Petersburgu; portrety papieża
Kaniewski Jan
znajdują się: w Accademia Virtuosi al Pantheon w Rzymie (11 VIII 1842 K. został jej członkiem), w kość. w Niemojkach k. Łosic, inny egzemplarz miał Gaetano Moroni w Rzymie. Kompozycję popularyzowała litografia Danesiego, 1841. Papież odznaczył K. orderem Złotej Ostrogi. K. portretował też m.in. w. księcia Michała Mikołajewicza (ryt. F. Jordan 1837), gen. Moerdera, Słowackiego 1836, Aleksandrę Radziwiłłowa 1840 (MNW), M. Czajkowskiego 1842 (rys. w MNW), A. Potockiego 1842. Głośny był jego obraz Lady Seymour. Uczestniczył w rzymskiej wystawie 1837, pokazując obraz Głowa Turka i akw. Dzieci księcia Borghese. Kopiował Rafaela, m.in. Madonnę di Foligno, 1835 (MNW). Do nielicznych powstałych we Włoszech dzieł oryginalnych należy Ranna toaleta Rzymianki i Chrystus wskrzeszający syna wdowy z Naim.
W 1842 K. opuścił Rzym. Zatrzymał się jeszcze w Mediolanie, gdzie kopiował fragmenty Ostatniej Wieczerzy Leonarda {Głowa Chrystusa, ol., sygn., 1842, MNW). Na jesieni był w Petersburgu. W listopadzie uzyskał zezwolenie akademii sztuk pięknych na ubieganie się o tytuł akademika w zakresie malarstwa historycznego; przedstawił obraz Samson i Dałila, rozpoczęty jeszcze we Włoszech (ol., sygn., MNW, tamże szkic dat. 1844). Jednak tytuł akademika uzyskał dopiero 13 XI 1845, za portret namiestnika Królestwa Pol. Paskiewicza (ASP Leningrad, replika Muz. Hist. Moskwa). Przeniósł się wówczas do Warszawy. W t.r. wystawił tu Spotkanie Attyli z Leonem I (kopia z Rafaela, ol., sygn. „a Rome 1840″, MNW), portret Paskiewicza i Popiersie Dalili (powtórzone z kompozycji Samson i Dałila). Łącząc skrajny lojalizm wobec władz rosyjskich z dużą rzutkością, rozwinął w Warszawie wielokierunkową działalność. Już w 1846 (po śmierci A. Kokulara) objął katedrę rysunku i malarstwa figuralnego w SSP; od 1858 do zamknięcia uczelni w 1864 był jej dyrektorem ; był też głównym współautorem nowej ustawy Szkoły. W 1865 wysłano go za granicę dla zapoznania się z organizacją szkolnictwa artyst. Po powrocie zorganizował Klasę Rysunkową i w 1. 1865—1867 kierował nią. K. położył też zasługi w zakresie organizacji życia artyst. W 1858 należał do współorganizatorów Wystawy Krajowej, a w 1860 — TZSP; wszedł jako jeden z trzech „komisarzy rządowych” do pierwszego zarządu Towarzystwa i do śmierci pozostał w jego władzach.